Portret van een pelgrim – Joke van Erp

portret Joke van ErpJoke van Erp
is geboren in 1956
en woont in Rosmalen.

Joke ondernam haar eerste pelgrimstocht in 2012
alleen en te voet
van Rosmalen naar Santiago de Compostela en Muxia.


Wat was de aanleiding voor je tocht?
Een droom die ik als kind al had. Ik was altijd al heel geïnteresseerd in het rondtrekken met een rugzak op. De wijde wereld ingaan. Mezelf uitdagen en ontdekken hoe ik zou reageren in moeilijke omstandigheden. Of ik met bijna niets, alles kon doen. Leven!!!….. en tevens ervan genieten.

Maakte je je zorgen voor vertrek?
Mijn grootste zorg was dat ik zonder lichamelijke problemen mijn tocht helemaal zou volbrengen. In de bijna zes maanden dat ik onderweg ben geweest heb ik gelukkig niet een blaar of gewrichtsprobleem gehad die het mij moeilijk zouden maken om mijn tocht voort te zetten en ik ben niet een keer ziek geweest. Ik slikte uit voorzorg de nodige dagelijkse voedingssupplementen en probeerde iedere dag gezond te eten en voldoende te rusten. En de Franse taal, om o.a. een slaapplaats te vragen. Ik sprak drie woordjes Frans, wi, no en Bonjour. Dit viel achteraf reuze mee. Vaak heb je geen woorden nodig om elkaar te begrijpen.

Portret van een pelgrim - Joke van Erp

Wat was je belangrijkste ontdekking?
Dat ik steeds veel vertrouwen heb gehad dat alles goed kwam, ook in moeilijke momenten. Dat ik overdag graag alleen liep, heerlijk denken en intens genieten van de natuur. Dat ik na zo’n wandeldag behoefte had aan gezelschap om te praten. Op de eerste helft van mijn pad, tot Le-Puy-en-Velay, heb ik me vaak eenzaam en alleen gevoeld in de avonden.

Joke van Erp - Cruz de Ferro

Wat was je mooiste ervaring?
Een intens gevoel van vrijheid en dankbaarheid. Ik heb zo ontzettend genoten van alles om me heen. Je brandt het vast op je netvlies en slaat het op in je hersenpan om al dat mooie nooit meer los te laten.

Wat was onmisbaar onderweg?
Mijn fotocamera, om alle ontmoetingen met mooie mensen en alles wat ik zag mee naar huis te nemen. Foto’s die mij voor altijd herinneren aan een onvergetelijke en bijzondere voetreis, die ik zal koesteren. En mijn halsketting, waar de vingerafdruk van mijn overleden moeder, de Maria-medaille van mijn overleden vader en een hangertje met de naam van mijn hond Zoë aanhangt. Ik heb constant het gevoel gehad dat ze dicht bij me waren. Het gaf me een heel veilig gevoel.

Wat heb je meegenomen in je huidige leven?
Veel respect en bewondering voor mens, dier en natuur, wat zich nu vaak uit met een brok in de keel en tranen in de ogen. Dat mijn leven erg kort is en ik er daarom heel intens en goed mee om wil gaan.

Wat zou je anders doen?
Graag zou ik het precies zo weer over willen doen. Op mijn tocht heb ik het leven meegemaakt. Veel ingrediënten waren aanwezig. Blijheid, vreugde, verdriet, mooie ontmoetingen, eenzaamheid, aardige en onaardige mensen, diefstal, aanranding, delen, genieten, helpen, geholpen worden….etc etc.

Niets is mooier dan onderweg zijn. Het einde, Santiago, staat voor mij symbolisch voor de dood. Ik kijk terug naar mijn levensreis en op mijn eindpunt ben ik voldaan met een melancholisch gevoel dat het voorbij is. Het is heel bijzonder en vooral geweldig geweest.

Portret van een pelgrim - Joke van ErpHeb je andere pelgrimstochten ondernomen?
Nee, nog niet. Ik wil in de toekomst vanaf Vézelay naar Saint Jean Pied de Port lopen en vandaar uit de kustroute naar Santiago nemen.

Lees meer over Joke op www.padoverdehorizon.nl en in haar boek ‘Pad over de Horizon’.

Het boek van Joke is ook te koop in de webwinkel van Pelgrimwijzer.

Pelgrimwijzer winkel

Het is fijn om te delen...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPrint this page