helpen – leren – inspireren – pelgrimeren

‘Afscheid van een goede vriend’

artikel_wereldfietser_deterugkomst_thumbnailHeb jij ook last van de ‘thuiskom-blues’ nadat je tocht ten einde is? Hadden wij ook. Lees hoe wij dat hebben ervaren. Dit verhaal verscheen eerder in het verenigingsblad van De Wereldfietser. Leef niet in weemoed, blijf doen wat je het liefst doet!

Daar zijn we weer. Viereneenhalve maand na ons vertrek, 6500 kilometer onder de wielen door. Gebruind en gehard, de spullen nog niet opgeruimd. Berijders’ afdruk zichtbaar in de harde leren zadels. Alsof er een onzichtbare fietser op zit die doorgaat, maar de werkelijkheid is leeg. Na maanden trouwe dienst zijn we gestald. Al die maanden hebben we ons betrouwbaar getoond, onafscheidelijk. Nu zijn we alleen.

Onze fietsen zijn niet de enige die zich verlaten voelen. Met het einde van onze tocht hebben ook wij afscheid genomen. 

We lopen met onze ziel onder de arm, alsof we afscheid hebben genomen van een goede vriend. Ruim anderhalf jaar zijn we met hart en ziel bezig geweest met ons project, vanaf het ontstaan van het plan tot en met de thuiskomst. Nu lijkt het klaar. Nog slechts twee weken resten ons tot we weer aan het werk moeten.

Dromen achterna

Onderweg hebben we mooie plannen gesmeed. Fietsen filosofeert lekker, beklimmingen zijn meditatief. Aan de horizon zagen we een toekomst waarin fietsen, wandelen en ons gezin centraal staan. Niet meer overwoekerd door werk, hypotheek en andere verplichtingen. Kiezen voor wat mooi is, of zo je wilt ‘onze verdere dromen achterna’. Tijd voor spijkers met koppen.

De werkelijkheid bleek echter weerbarstig, dromen soms ongrijpbaar en toen we ze hadden lastig te realiseren. Voor we het wisten was het alsof we nooit waren weggeweest. Weer aan het werk, Fenna naar het kinderdagverblijf en de tv ’s avonds weer aan. Maar met het verstrijken van de tijd beseften we dat alleen wijzelf in de weg staan van het realiseren van onze dromen. Onze fietstocht begon toch ook met een droom?

In 2011 hebben we piketpaaltjes geslagen langs het pad van onze toekomst.

We vinden allebei werk dat beter bij ons past. Ellen rondt haar coachopleiding af en is klaar om haar eigen praktijk te starten. Pieter-Bas start als de ‘Pelgrimwijzer’ en helpt fietsers en wandelaars op weg, naar Santiago de Compostela en Rome. We schrijven een boek over onze tocht en krijgen samen een tweede kindje, Thije.

Dit jaar pakken we de draad van het reizen weer op. Met z’n vieren één week fietsen en twee weken wandelen richting Rome. We moeten een doel hebben tenslotte. De ervaringen van onze grote fietstocht hebben we voor eeuwig vastgelegd in ons boek: ‘Wielen op Weg, 6500 kilometer fietsen met een peuter’. Ter inspiratie voor ouders die ook op pad willen met hun kinderen. Wij zijn tenslotte ouders met kinderen die zelf willen zien en laten zien. Willen wat kan, omdát het kan.

Altijd dichtbij

Zo goed als we kunnen passen wij onze dromen in in onze werkelijkheid en wordt deze werkelijkheid onze droom. Onze reis stopt nooit, onze vriend is altijd dichtbij.

Pieter-Bas en Ellen hebben in 2010 samen met hun dochter Fenna (bij vertrek 1,5 jaar oud) gefietst van Huizen, via Valencia naar Santiago de Compostela en weer naar huis.